سفر با قطار از لندن به اروپای قارهای شاید به زودی بسیار سادهتر شود.
خدمات قطارهای تندرو بین ایستگاه لندن سنت پنکراس و مقاصدی چون پاریس، بروکسل و آمستردام ممکن است تا پایان این دهه هر ۱۵ دقیقه یک بار حرکت کنند، زیرا یورواستار با رقابت رو به گسترش شرکت هایی مانند ورجین ترینز و شرکت ایتالیایی ترنتالیا روبهرو است.
در حال حاضر یورواستار روزانه حدود ۲۵ سفر رفت و برگشت انجام میدهد، اما امید میرود این رقم تا پایان دهه ۲۰۲۰ به ۵۵ برسد که معادل چهار حرکت در هر ساعت است.
از زمان افتتاح تونل مانش در سال ۱۹۹۴، که قطارهای عبور از کانال از آن میگذرند، این زیرساخت همواره کمتر از ظرفیت واقعی کار کرده است، با وجود شایعاتی مبنی بر اینکه اپراتورهای دیگر خدمات خود را راهاندازی خواهند کرد.
اکنون ممکن است این وضعیت تغییر کند.
هفته گذشته ورجین ترینز از اداره راه آهن و جاده بریتانیا (ORR) اجازه گرفت خدمات خود را در این مسیر اجرا کند، هرچند هنوز دسترسی به خود تونل را دریافت نکرده است.
به ورجین ترینز هنوز مجوز عبور قطارهایش از تونل مانش داده نشده است، زیرا این تونل در مالکیت یوروتونل است و نیاز به توافق جداگانه دارد.
سخنگوی گروه ورجین هفته گذشته به یورونیوز تراول گفت: «برنامه های ما برای راهاندازی یک خدمت ریلی تازه بین لندن و اروپا از سال ۲۰۳۰ با سرعت در حال پیشرفت است. از پیش تایید اور آر آر برای قرارداد دسترسی ما به مسیر استقبال میکنیم و این فرصت را مغتنم میشماریم تا رقابت و تجربه مشتری برنده جوایز ورجین را به تونل مانش بیاوریم».
با این حال، مارتین جونز، معاون مدیر اداره راه آهن و جاده بریتانیا، به پولیتیکو گفت که امکان استفاده ورجین از خطوط تندروی بریتانیا و قاره اروپا «گام مهم بعدی برای ایجاد رقابت و رشد در بازار خدمات ریلی بینالمللی» است.
اگر ورجین به طور کامل به مسیر دسترسی پیدا کند، قصد دارد از سال ۲۰۳۰ قطارهای خود را به حرکت درآورد و ممکن است ترنتالیا، راه آهن دولتی ایتالیا، نیز به آن بپیوندد؛ شرکتی که امیدوار است از سال ۲۰۲۹ روزانه حدود ۱۰ سفر رفت و برگشت اجرا کند.
این اپراتور ایتالیایی اوایل ماه جاری سفارش ۲ میلیارد یورویی برای ۱۹ قطار تندرو جدید ثبت کرد و گمان میرود بخشی از این قطارها برای سفرهای بینالمللی به مقصد و از مبدأ لندن به کار گرفته شوند.
راه آهن دولتی آلمان دویچه بان دست کم از سال ۲۰۱۰ نیز علاقه خود را به استفاده از این مسیر نشان داده بود، اما این برنامه پس از برگزیت کنار گذاشته شد، هرچند مالکان اکنون ممکن است دوباره نظر خود را تغییر داده باشند.
هر شرکتی که در نهایت بتواند قطارهای خود را روی این مسیر به حرکت درآورد، با موانع مقرراتی متعددی روبهرو خواهد بود.
اپراتورها باید در هر کشوری که قطارهایشان در آن حرکت میکند، همچنین برای خود تونل مانش، مجوزهای جداگانه بگیرند. آنها همچنین به فضایی در یک پایانه مستقر در بریتانیا نیاز دارند. سال گذشته، اداره راه آهن و جاده آخرین جایگاه های پایانه تمپل میلز، که اکنون یورواستار از آن استفاده میکند، به ورجین واگذار کرد.
این شرایط رقبای بالقوه را دلسرد نکرده است؛ از جمله جمینای ترینز که میخواهد تا سال ۲۰۳۰ روزانه ۱۱ قطار به حرکت درآورد. این استارتاپ بریتانیایی در حال بررسی ایجاد پایانه اختصاصی خود در خارج از لندن است، هرچند فعلا نه قطار دارد و نه دسترسی به مسیر.
یورواستار نیز به آینده چشم دوخته و سفارش خرید تا سقف ۵۰ قطار جدید برای تحویل در اوایل دهه ۲۰۳۰ داده است؛ قطارهایی که به این شرکت کمک میکند به مقاصد تازهای از جمله فرانکفورت و ژنو خدمات ارائه کند.
یکی از چالش های پیش روی همه شرکت هایی که ممکن است روی این مسیر فعالیت کنند، کمبود فضا در ایستگاه سنت پنکراس است؛ جایی که ظرفیت نشستن به حدی محدود است که همه مسافران پیش از سوار شدن به قطار خود به سوی قاره نمیتوانند صندلی پیدا کنند.
خود خطوط ریلی نیز محدودیت هایی دارند. خط تندروی بریتانیا میتواند در هر ساعت تا هشت قطار بینالمللی را پذیرش کند و برای هرگونه افزایش تعداد قطارها، مسیرهای ریلی در خاک اروپا باید از پیش رزرو شود.
