در روزهایی که بحث فسادهای گسترده در کشور به یکی از موضوعات داغ تبدیل شده، حالا دولت به یکباره اقداماتی را در حوزه قراردادهای بزرگ انجام میدهد که قابل تأمل است. به تازگی بزرگترین قرارداد وزارت راه به یکی از شرکتهای زیرمجموعه واگذار شده، در حالی که پیشتر درباره فسادهای زنجانیها و محصولیها شاهد سکوت عدهای بودیم.
سکوت یا خیانت؟
این سوال پیش میآید که آیا سکوت در برابر فسادهای گذشته به معنای رضایت بوده یا این که اکنون با خیانت به منافع ملی مواجه هستیم؟ در شرایطی که جامعه به دنبال شفافیت و پاسخگویی است، این نوع قراردادها بیش از هر زمان دیگری نیاز به بررسی و کنکاش دارند. آیا این قراردادها فقط بخشی از یک بازی بزرگتر هستند که در آن منافع مردم نادیده گرفته میشود؟
به نظر میرسد که در این میان، نیاز به یک بازنگری جدی در سیاستهای اقتصادی و نظارتی کشور احساس میشود. آیا دولت جدید میتواند از تجربیات گذشته درس بگیرد و راه را برای شفافیت هموار کند؟
